Σκόρπια Άχυρα

Τις περισσότερες φορές
Απλά μαζεύω τη σκέψη μου κουβάρι
Γλιστράω σε γκρίζο ουράνιο τόξο
Φυγαδεύω την ελπίδα μου
Από σπασμένα παράθυρα
Ορφανό νυχτοπούλι
Σ’ αφιλόξενο ουρανό

Κομπάζεις για σένα
Μόνο με τα μάτια
Παραδομένη στη φασαρία
Ανέγγιχτη από το πλήθος

Άλλες φορές πάλι
Ματώνω στην ιδέα
Ότι θα μπορούσαμε νωρίτερα να βρεθούμε
Ο κοινός μας κόσμος
Μου λείπει από πάντα
Κι ας μην πάντα τον είχα


Ένα πέσιμό σου στο πάτωμα
Κι ο γδούπος
Δίπλα μου ακούγεται
Τόσο μακραίνει το χέρι μου
Που τα χιλιόμετρα μηδενίζουν
Για να ακουμπήσω το μέτωπό σου
Ολόκληρη εμένα ν’ αγγίζεις
Και κανένα πάτωμα

Αχυρένιος Δερβίσης
Ζαλίζω τον χωρίς σου
Τόπο μου
Ασταθή όλα
Και τ’ άχυρά μου
Σκορπισμένα λάφυρα
Παγωμένων χελιδονιών
Που δίχως την πυξίδα τους
Ο μόνος δρόμος που ξέρουν
Είναι αυτός
Που βλέπουν

Εκτός και τα μάτια τους βροχή τυφλώνει...

Μαύρες Πουέντ

Έλα σου λέω
Να κόψουμε κομματάκια την ομίχλη
Θα πλάσουμε ορθογώνια κρεβάτια
Κι ανάλαφρα καθώς θα 'ναι θα τα ρίξουμε
Στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών

Μαθαίνουμε να μετράμε την ηδονή
Με τα τριξίματα των σουμιέδων
Και τα κυρτώματα στις τάβλες
Ρυθμικοί ήχοι να κρυφακούει ο γείτονας
Απόδειξη ερώτων

Έλα σου λέω
Θα σου χαρίσω μαύρα πουέντ
Θέλω έντεκα πιρουέτες μικρή μου
Μέσα στα άλλα σου ονόματα
Το Άννα Πάβλοβα θα διαλέξω
Καθώς θα βουλιάζουμε στην λίμνη των κύκλων

Αμνησία κυλάει μπροστά απ' τα μνήματα
Όσοι νεκροί, τόσοι νεκροζώντανοι
Κι εσύ πλέξε ψυχή μου λευκή σκελέα
Ζεστά τα θέλουμε τα κορμιά
Ξόρκι στον παγωμένο Έσπερο

Έλα σου λέω
Θα στήσουμε απτάλικο χορό της βροχής
Καινούριες θάλασσες και λίμνες θα γεννηθούν
Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου έχω κρύψει ένα αγκίστρι
Το δόλωμα φέρτο εσύ

Επικολλώ στις νύχτες μου καθαρόαιμα Mustang
Η Billie μεθυσμένη φωνάζει τ’ όνομά μου
Τα ρεσώ μείναν μόνα με τον τσίγκο τους
Μαύρες πουέντ σαρκάζουν στη βιτρίνα
Στροφές γύρω από τον ήλιο και τον εαυτό μου
Ξυπνητήρι η φωνή σου...
...Κυριακή αγάπη μου
Ώρα να φεύγω




anthrakoryxos © 17-11-2008 @ 00:31

Όλα είναι εντάξει

Θα μπορούσα να σου πω ιστορίες πολλές
Για το όμορφο πρόσωπο του κόσμου
Που κείτεται σε αλμυρά προσκέφαλα
Απαρατήρητα χαμόγελα
ηλιοκαμένων παιδικών προσώπων
Και για κείνον τον κουρελή έρωτα
Που περπάτησε ξυπόλητος σε καρφιά
Κοιμήθηκε γυμνός στο χιόνι
Ήπιε θαλασσινό νερό

Θα μπορούσα να σου πω ιστορίες πολλές
Για το υπέροχο πρόσωπό σου
Που βούλιαξε στη σιωπή ενός ερημίτη
Κλείνοντας τα μάτια σ’ ότι απρόσιτο νόμιζε
Αυτό το πρόσωπο, που έσβηνε ο φόβος κάθε μέρα
Μην τυχόν και κάποιος το ζωγραφίσει
Μην τυχόν και κάποιος όνειρο το κάνει
Απόκτημα προηγούμενης ζωής του
Λαχτάρα της τωρινής

Αλλά πάλι
Ποιος είμαι εγώ
Που θα ταράξω
Τις ισορροπίες του σύμπαντος
Τα πέτρινα χαμόγελα
Τους ξύλινους ίσκιους των ανθρώπων

Για τροφή έχω Άχραντους στίχους
Που συνεχίζουν να υφαίνουν
Καταραμένοι ποιητές
Σαν να μην έχουν πεθάνει

Κι είναι η άκρη της γραφίδας τους
Ζωγραφιά
Είναι το όμορφο πρόσωπο του κόσμου
Το υπέροχο πρόσωπο σου
Ιστορία που γράφεται τώρα
Και για πάντα
Ανεξίτηλο αίμα
Που δε θ’ αναβλύσει ποτέ

Ανάμεσα στους ξύλινους ίσκιους μας
Πέτρινα τα χαμόγελα
Το σύμπαν ατάραχο
Στέκει εκεί που το αφήσαμε

Πηγή των Δακρύων

Θα ΄ρθεις να κρυφτείς κάτω απ΄τα πέταλα του αλόγου μου
Όταν τη μορφή τους πάρει το στόμα σου
Πλατύ χαμόγελο θα βλέπουν οι εχθροί σου
Πλατύ χαμόγελο κι οι γυναίκες που σε πόθησαν
Ουλή στον μέσα σου φόβο

Θα ‘ρθεις όταν η δίψα θα έχει χρώματα
Το κίτρινο του πυρετού
Το κόκκινο μιας στάλας αίματος
Το λευκό της μάνας σου
Το διάφανο της αγάπης
Θα ζωγραφίζεις το νερό
Και γουλιά γουλιά στους οδοιπόρους θα μοιράζεις

Για τον θάνατό σου η τελευταία σταγόνα
Σκουριά στο σιδερένιο πέταλο
Ζωή στη μαργαρίτα που πέταλα ανοίγει
Χαιρετώντας τον μαρμάρινο σταυρό σου

Πέθανες για να γεννηθεί ένα λουλούδι
Έζησες για να το καταλάβεις


............................................................................
Δυόμιση μέρες τον είχαν στον νερόμυλο La Colonia.
Tο ρυάκι που άκουγε τις τελευταίες του ώρες,
οι Άραβες το έλεγαν παλιά "πηγή των δακρύων".
"H μοίρα μου είναι στο νερό", είχε πει κάποτε προφητικά.
"Σκούρες σιωπές και φόβοι σαν ψιλή άμμος."


Τίποτα δε θέλησα τίποτα να σου πω
Είδα μες στα μάτια σου δυο δέντρα τρελά
απο αέρα, γέλιο και χρυσάφι, που σάλευαν.
Τίποτα δε θέλησα, τίποτα να σου πω.(F.G.Lorca)

«Cuña del cante»

Κι αν είμαι μόνος
Θα υπάρχω και χωρίς εσάς
Υπέροχοι άνθρωποι
μακριά μου όταν είστε
Θα θυμάμαι τα χέρια σας
Την αγάπη που ποτέ δεν σας βρήκε
Κι ύστερα θα φορέσω τα γυαλιά μου σ’ έναν χορό
Που ποτέ δεν ανάσανε η πλάση
Και ο κόσμος
Ξέχασε τα παιδιά που τραγουδούσαν

Περι ορυχείων το ανάγνωσμα

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο Ανθρακωρύχος

Ότι κι αν γράψεις λόγια θα’ναι.
Αυτά τα λόγια σου ζητώ να εξαφανίσω
Κι είναι γι’αυτό που έχω κόψει το χέρι μου
Κι είναι γι’αυτό που ζυμώνομαι
Νύχτα μέρα με τη φωτιά που πατήθηκα
Κι έλιωσα κάτω όπως ένα
Τριαντάφυλλο κόκκινο.

Θέλω να γίνω ένα άλλου είδους νερό.
Μια άλλου είδους γλώσσα.
Σαν αχτίνες χρυσές να τρυπώνω τα λόγια μου
Μες απ’τους πόρους σας, δίχως να ξέρετε
Προχωρώντας και φέγγοντας, βαθύτερα, όλο
Και βαθύτερα μες τις καρδιές σας, καθώς
Τις μαύρες στοές της γης
Κατεβαίνοντας
Ο ανθρακωρύχος με το λυχνάρι του.

Να Βρέχει

Κι ύστερα οι στάλες της βροχής
αγκαλιές γινήκαν.
Κι όλο να βρέχει προσευχήθηκες

Στον ήλιο, τον θάνατο, τον Θεό.

Ανοιχτό υπόγειο τα χέρια σου.

Όταν σταμάτησε η βροχή
Μαράθηκαν όλες οι προσευχές.
Μαράθηκε ο ήλιος.
Και ο θάνατος που σε λυπήθηκε
Παρακάλεσε τον Θεό, να σου δώσει το δάκρυ.

...Έκλαψες, αγκαλιάζοντας τον εαυτό σου.